Jednak inne europejskie potęgi, głównie Hiszpania, Wielka Brytania i Niemcy, również interesowały się Marokiem. W zamian za rezygnację z jakichkolwiek ambicji w Egipcie, Francji udało się zapewnić brytyjską neutralność w Maroku. Hiszpania, mając duże nadzieje związane z Marokiem, przeciągała negocjacje. 6 października 1904 Francja zawarła z Anglią porozumienie, które ograniczyło możliwości manewru Hiszpanom (oba państwa łączyło entente cordiale, zawarte pół roku wcześniej).
Sułtan Maroka Abd al-Aziz IV, podejrzewając, że niezależność jego kraju może zostać zagrożona, zwrócił się z prośbą o pomoc do Niemiec, co wywołało ich rywalizację z Francją. 31 marca 1905 cesarz Wilhelm II w Tangerze spotykał się z marokańskim sułtanem. Niemieckiemu cesarzowi nie udało się jednak otrzymać wsparcia Anglii, ani innych potencjalnych sojuszników przeciwko Francji (podpisany 24 lipca tajny układ z Björkö nie został urzeczywistniony).
Francja i Niemcy ostatecznie zdecydowały się rozstrzygnąć kwestię Maroka na międzynarodowej konferencji, która miała odbyć się po 6 miesiącach w Algeciras.
Konferencja Konferencja rozpoczęła się w Algeciras 16 stycznia 1906. Uczestniczyło w niej 12 europejskich krajów.