Franciszek Fabry (ur. 18 kwietnia 1867 w Bóbrce Małopolskiej, zm. 1940) – tytularny generał brygady Wojska Polskiego.
Życiorys Franciszek Fabry urodził się 18 kwietnia 1867 roku w Bóbrce Małopolskiej, w rodzinie Franciszka i Anieli z Missiewiczów. Ukończył C. K. Gimnazjum w Brzeżanach. W 1890 roku rozpoczął służbę w cesarskiej i królewskiej armii. Dowodził kompanią, batalionem i pułkiem piechoty, po czym przeniesiony został do korpusu oficerów wojsk kolejowych.
Od 18 listopada 1918 w Wojsku Polskim. Początkowo był szefem Oddziału Transportów Polowych w Dowództwie „Wschód”, a 13 lutego 1919 wyznaczony został na stanowisko szefa Centralnego Zarządu Kolei Wojskowych. Następnie zajmował stanowiska dowódcy Etapów 6 Armii i inspektora służby transportowej przy Oddziale IV Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych. 22 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika piechoty, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Pełniąc służbę w Ministerstwie Spraw Wojskowych jego oddziałem macierzystym był 52 Pułk Strzelców Kresowych w Złoczowie. 1 września 1921 roku przeniesiony został do dyspozycji szefa Sztabu Generalnego, a następnie szefa Departamentu X Ministerstwa Spraw Wojskowych. Od 9 października 1921 roku przebywał na leczeniu szpitalnym, a później na urlopie zdrowotnym.