Jan Wolgner (ur. 16 grudnia 1863 w Stanisławowie, zm. 8 października 1926 tamże) – generał brygady Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 16 grudnia 1863 w Stanisławowie, w rodzinie Jana i Wiktorii Bensdorf. Był starszym bratem Gustawa (1866–1932), pułkownika Wojska Polskiego. Przez pięć lat uczęszczał do gimnazjum w Stanisławowie. W 1882 ukończył Wyższą Wojskową Szkołę Realną w Mährisch Weißkirchen, a trzy lata później Terezjańską Akademię Wojskową w Wiener Neustadt.
Od 18 sierpnia 1885 pełnił zawodową służbę w cesarskiej i królewskiej Armii. W 1913 został przeniesiony z Galicyjskiego Pułku Piechoty Nr 13 w Opawie do Czeskiego Pułku Piechoty Nr 21 w Kutnej Horze na stanowisko komendanta 1. batalionu, który był detaszowany w Brczko, w Bośni i Hercegowinie. W czasie służby awansował na kolejne stopnie: porucznika () – 1 września 1885, nadporucznika (niem. Oberleutnant) – 1 maja 1889, kapitana (niem. Hauptmann) – 1 maja 1896, majora (niem. Major) – 1 maja 1909, podpułkownika (niem. Oberstleutnant) – 1 listopada 1912, pułkownika (niem. Oberst) – 1 marca 1915.