Nikomedes II Epifanes (gr. Νικομήδης , Nikomḗdēs) (zm. 127 p.n.e.) – król Bitynii od 149 p.n.e. do swej śmierci. Syn króla Bitynii Prusjasza II i Apamy?, córki Filipa V, króla Macedonii.
Nikomedes, w przeciwieństwie do ojca Prusjasza II, cieszył się wielką popularnością u mieszkańców Bitynii. Wzbudziło to u ojca podejrzenie, więc wysłał go do Rzymu, by ograniczyć jego wpływy. Nikomedes tutaj także zyskał sympatię. W r. 150 p.n.e. ojciec, dowiadując się o tym, kazał mu zabiegać razem z posłem Menasem w senacie rzymskim o darowanie mu pieniędzy, winnych jeszcze Attalosowi II Filadelfowi, królowi Pergamonu. Prusjasz dał wytyczne Menasowi, przed jego wyjazdem, by oszczędził Nikomedesa w razie zgody Rzymian, a jej braku zabił go. Dał posłowi kilka okrętów oraz 2 tys. żołnierzy. Rzymianie jednak nie zgodzili się na cofnięcie odszkodowania dla Attalosa. Menas, z powodu szlachetnych cech młodzieńca, był w kłopocie, bowiem miał go zabić. Zwlekając z wykonaniem zadania, Nikomedes podszedł do niego i zaczął z nim rozmowę. Doszło między nimi do porozumienia. Do nich dołączył się Andronikos, poseł pergamoński. Postanowili oni z pomocą Attalosa II usunąć z tronu Prusjasza II, a osadzić na nim Nikomedesa. Do króla Attalosa towarzyszyli mu Adronikos z 500 osobowym wojskiem oraz Menas z 2 tys.