thumb|Tablica upamiętniająca salezjanów pomordowanych w czasie II wojny światowej na ścianie Bazyliki Najświętszego Serca Jezusowego w Warszawie Ignacy Antonowicz SDB (ur. 14 lipca 1890 w Więsławicach, zm. 21 lipca 1941 w KL Auschwitz) – polski duchowny, salezjanin, prezbiter, błogosławiony Kościoła katolickiego.

Życiorys Był synem Jakuba i Jadwigi z d. Valerius. W latach 1901–1905 przebywał w zakładzie salezjańskim w Oświęcimiu. Przez rok od 1925 do 1926 pełnił obowiązki katechety zakładu Oświęcimskiego. W latach 1931-1934 pełnił funkcję dyrektora Zakładu Salezjańskiego w Różanymstoku. W 1934 przyjął posadę dyrektora Salezjańskiego Instytutu Teologicznego w Krakowie i sprawował ją aż do uwięzienia 23 maja 1941 roku.

Więziony w Krakowie trafił do niemieckiego obozu zagłady Auschwitz-Birkenau, gdzie otrzymał numer obozowy 17371. Był tam bity i kopany aż do nieprzytomności. Został poszczuty psem, który zrywał z niego kawałki ciała. Nieprzytomnego sprowadzono na rewir, gdzie później zmarł.

Był jednym ze 122 sług Bożych, których proces beatyfikacyjny rozpoczął się 17 września 2003.

W 2018 roku grupę salezjańskich męczenników wyodrębniono z procesu pelplińskiego i ich proces beatyfikacyjny prowadzono odzielnie.