LMC-N11 (również LHA 120-N 11) – obszar H II znajdujący się w Wielkim Obłoku Magellana, obserwowany w kierunku konstelacji Złotej Ryby w odległości około 160 tysięcy lat świetlnych od Ziemi. Obszar ten został skatalogowany w 1956 roku przez Karla Henize, oznaczany jest również jako N11.
LMC-N11 jest jednym z najaktywniejszych regionów w Lokalnej Grupie Galaktyk, na który składają się złożone sieci obłoków gazu i gromad gwiazd. W zbliżeniu, jasny bąbel świecącego gazu jakim jest N11, przypomina nadmuchaną watę cukrową. Kształt tego obszaru oglądany w mniejszym powiększeniu spowodował, że N11 bywa też nazywana mgławicą Fasola. Barwne i charakterystyczne kształty mgławicy wskazują na zachodzące w niej gwałtowne procesy formowania gwiazd.
N11 rozciąga się na przestrzeni około 1000 lat świetlnych i jest drugim pod względem wielkości obszarem formowania się nowych gwiazd w Wielkim Obłoku Magellana. W tym dobrze zbadanym obszarze znajdują się jedne z najbardziej masywnych znanych gwiazd. Te właśnie procesy nadały LMC-N11 jej wyjątkowy wygląd. Gazowe powłoki i bąble N11 zostały wyrzeźbione przez trzy kolejne pokolenia gwiazd, z których każde następne powstawało coraz dalej od centrum mgławicy.