Drugie – to moralne znęcanie się nad prostytutką z domu publicznego, której najpierw ze złości starał się pokazać całą ohydę jej położenia, a potem, bezwiednie dawszy jej swój adres, sam cierpiał z jej powodu męki nie do zniesienia, mające źródło w jego rozdrażnieniu, że ten obraz, którym chciał się przed nią przedstawiać, bardzo rozmijał się z jego rzeczywistym położeniem. Wszystkimi siłami starając się ją obrazić po raz drugi, tym działaniem zakańcza swoją opowieść o wyjściach z „podziemia”, a redaktor tych zapisek dodaje, że kontynuacja tych notatek – ponownie intelektualny produkt bohatera – w rzeczywistości jest pusty i nieznaczący i nie może przedstawiać żadnej atrakcji dla czytelnika.
Miejsce w twórczości Dostojewskiego Niektórzy krytycy nazywają Notatki z podziemia „uwerturą Dostojewskiego do jego znakomitych pięciu powieści”: Zbrodni i kary, Idioty, Biesów, Młodzika i Braci Karamazow.