służą do zapoczątkowania reakcji w materiałach o mniejszej podatności na bodźce. Przykładami są piorunian rtęci, azydek ołowiu, trójnitrorezorcynian ołowiu. Kruszące – materiały o największej energii wybuchu. Mają dużo mniejszą wrażliwość na bodźce, dlatego ich detonację wywołuje się przy użyciu ładunku inicjującego materiału wybuchowego. Jest to największa grupa materiałów wybuchowych, wchodzą w jej skład zarówno czyste związki chemiczne (np. trotyl), jak i mieszaniny (np. amonity). Przykładami kruszących m.w. są nitrogliceryna, kwas pikrynowy, tetryl, heksogen. Miotające – wykorzystuje się je głównie do nadawania prędkości pociskom broni palnej i pocisków rakietowych; są to materiały o stosunkowo niskiej prędkości wybuchu, które nie detonują a deflagrują (nawet w warunkach wysokiego ciśnienia), dzięki czemu możliwe jest podtrzymanie w miarę stałego ciśnienia w lufie, bez ryzyka jej uszkodzenia i stopniowe rozpędzenie pocisku. Typowymi przykładami są prochy jak proch czarny i prochy bezdymne.