Maria Szymańska z domu TarwidJānis Stradiņš, Ilgars Grosvalds, Nauka polska a Łotwa, w: Kultura polska na Łotwie, red. Jarosław Sozański, Ryszard Szklennik, Ryga 1994, s. 42 (łot. Marija Šimanska; ur. 23 kwietnia 1922 w DyneburguWedług innych źródeł w Krasławie, zob. Latgales dati , zm. 10 lipca 1995) – łotewska chemik i naukowiec polskiej narodowości, działaczka polskiej konspiracji w czasie II wojny światowej, przewodnicząca Związku Polaków na Łotwie (1992–1993).
Życiorys W czasie II wojny światowej działała w strukturach Armii Krajowej na Łotwie, była więziona w Rydze i KL Stutthof. W 1948 ukończyła studia z dziedziny chemii na Łotewskim Uniwersytecie Państwowym, po czym podjęła pracę w Akademii Nauk Łotewskiej SRR. W latach 1957–1975 była wicedyrektorem Instytutu Syntezy Organicznej, współtworzyła laboratorium syntezy katalitycznej tamże. Zajmowała się naukowo przeobrażeniami związków katalitycznych. Opublikowała 450 artykułów naukowych, 5 monografii, była także autorką 56 wynalazków oraz laureatką Państwowej Nagrody ZSRR. Pełniła funkcję redaktora pisma „Latvijas Ķīmijas Žurnāls”, stała również na czele Towarzystwa Naukowego Farmaceutów Łotewskich. W 1992 została członkiem korespondencyjnym Łotewskiej Akademii Nauk.