Po bitwie Sukces polskiej kawalerii w walkach pod Wołodarką wspomógł obronę polskich pozycji zajmowanych przez 13 Dywizję Piechoty. W czasie gdy główne siły 4 Dywizji Kawalerii walczyły pod Wołodarką, reszta jej pułków uderzyła m.in. na Nowochwastów broniony przez 1 kompanię III batalionu 44 pułku strzelców kaniowskich. Początkowo bolszewicy zajęli miejscowość, lecz po ściągnięciu niewielkich odwodów polskie oddziały w nocnym kontrataku odzyskały utracone pozycje.
31 maja licząca około 600 ludzi 3 Brygada Kawalerii Kozaków Dońskich z 14 Dywizji Kawalerii 1 Armii Konnej, składająca się z byłych białogwardzistów Denikina przymusowo wcielonych do Armii Czerwonej, po zabiciu komisarzy przeszła na stronę Wojska Polskiego walcząc u jego boku jako Brygada Wolnych Kozaków. Pułkownik Jakowlew pozostał jej dowódcą do czasu jej rozwiązania w 1923 roku.
Ataki 1 Konarmii zostały odparte ze względu na siłę oporu i mobilność polskich wojsk. Tylko 6 Dywizja Kawalerii zdołała przerwać linię obrony 13 Kresowej Dywizji Piechoty zadając siłom polskim duże straty, lecz następnego dnia została wyparta. Po trzech dniach walk wojska obu armii powróciły na pozycje wyjściowe sprzed bitwy.
Przypisy
Bibliografia
Włodzimierz Nowak "Samhorodek-Komarów 1920", Bellona, Warszawa 2010
Kategoria:Bitwy i boje wojny polsko-bolszewickiej Kategoria:Bitwy 1 Armii Konnej Kategoria:Bitwy w 1920