Turcy narzucili wysokie podatki, a przy tym ich koczownicze grupy stale przemierzające kraj, stanowiły duże zagrożenie dla życia i majątku wielu Ormian. Próbę interwencji u nowych panów podjął katolikos Grzegorz II, ale następca Alp Arslana, Malikszach pozostał głuchy na te prośby i zezwolił swym zarządcom na nakładanie podatków według uznania, nie zrobił również niczego z koczowniczymi grupami. Doprowadziło to kolejnej fali migracji Ormian do Cylicji i na inne tereny Bizancjum.
W Cylicji było już tak wielu Ormian, że część możnych nie uznawała władzy cesarskiej i rządziła się sama. Jednym z najznaczniejszych był Wahram Brachamios. Wcześniej służył on w bizantyńskim wojsku u boku cesarza Romana Diogenesa. Towarzyszył mu na przykład w czasie bitwy pod Manzikertem. W nagrodę za wierną służbę otrzymał stanowisko gubernatora Germanikei (Kahramanmaraş). Po upadku swego protektora nie uznał jego następcy, Michała Dukasa. Rozciągnął swoje panowanie na terenach między Melitene a Antiochią i Cylicją a Edessą. Wielu innych wodzów złożyło mu hołd, był wśród nich również Ruben. Władztwo Wahrama wprawdzie rozpadło się krótko po jego śmierci, ale jego miejsce zajęło kilku innych wodzówRunciman Steven, Dzieje Wypraw Krzyżowych: I krucjata i założenie Królestwa Jerozolimskiego, Książnica, Katowice 2009..