Podczas prób prędkości maksymalnej na mili pomiarowej Polperro (gdzie odbywały się wszystkie przedwojenne próby prędkości dużych okrętów Royal Navy), „Indefatigable” osiągnął 25,79 węzła przy nominalnej mocy maszyn oraz 26,89 węzła z przeforsowaniem do 55 187 shp. Podobne próby prędkości dały dla „Australii” wynik 26,89 węzła przy mocy 55 881 shp, a dla „New Zealand” 26,39 węzła przy mocy 49 048 shp. Według raportów z bitwy na Dogger Bank w 1915 roku siłownia tego ostatniego okrętu uzyskała, przy pełnym zaangażowaniu obsługi, moc maksymalną przekraczającą 65 000 shp.

Uzbrojenie thumb|Wieża A „Australii” thumb|Pociski 12-calowe z „Australii” w ekspozycji RAN Museum w Sydney Głównym uzbrojeniem artyleryjskim krążowników liniowych typu Indefatigable było osiem dział BL Mk X kal. 305 mm (12 cali) o długości lufy 45 kalibrów, umieszczonych w czterech wieżach artyleryjskich na podstawach typu BVIII* (według jednego ze źródeł „Australia” i „New Zealand” miały otrzymać nowsze działa BL Mk XI o długości lufy 50 kalibrów). Jedna z wież znajdowała się na pokładzie dziobowym, jedna na rufie, zaś dwie pozostałe diagonalnie na śródokręciu. Całość pochodziła z zakładów koncernu Vickersa.