Dawid Barinow, (ur. w dieriewni Staryje Batieki, w obwodzie smoleńskim, zm. 21 maja 1990 w Twerze) – Rosjanin, generał porucznik Armii Radzieckiej i generał brygady Wojska Polskiego, Bohater Związku Radzieckiego.
W latach 1927–1928 był słuchaczem Szkoły Kawalerii w Twerze. Po ukończeniu szkoły pełnił służbę w Armii Czerwonej na stanowiskach: dowódcy plutonu i szwadronu oraz komendanta pułkowej szkoły podoficerskiej i szefa sztabu pułku. W 1931 roku został członkiem WKP(b). W latach 1936–1940 był słuchaczem Akademii Wojskowej im. Frunzego w Moskwie.
II wojna światowa We wrześniu 1939 roku, w czasie studiów, wziął udział w napaści na Polskę. Pełnił wówczas służbę w sztabie 3 Korpusu Kawalerii na stanowisku zastępcy szefa oddziału rozpoznania. Następnie walczył na wojnie z Finlandią. W 1941 roku pełnił służbę w sztabie 26 Armii na stanowisku szefa oddziału rozpoznania. Od 21 stycznia do 15 lipca 1942 roku dowodził 25 Dywizją Kawalerii, a od 26 lipca do 18 grudnia 1942 roku 19 Gwardyjską Dywizją Strzelecką. 27 listopada 1942 roku został awansowany na stopień generała majora. Do listopada 1943 roku dowodził 43 Gwardyjską Brygadą Zmechanizowaną. 17 października 1943 roku otrzymał tytuł Bohatera ZSRR. Następnie pełnił służbę na stanowisku szefa sztabu 7 Gwardyjskiego Korpusu Zmechanizowanego.