thumb|Tablica upamiętniająca salezjanów pomordowanych w czasie II wojny światowej na ścianie Bazyliki Najświętszego Serca Jezusowego w Warszawie Kazimierz Wojciechowski SDB (ur. 16 sierpnia 1904 w Jaśle, zm. 27 czerwca 1941 w KL Auschwitz) – polski duchowny rzymskokatolicki, salezjanin, błogosławiony Kościoła katolickiego. Aresztowany przez Gestapo, uwięziony w oświęcimskim obozie, gdzie został zakatowany przez więźnia funkcyjnego kapo.

Życiorys Był jednym z trojga dzieci Andrzeja i Marii z domu Bosków. W roku 1916 został przyjęty do Zakładu im. Ks. Bosko w Oświęcimiu. W 1920 r. dostał się do nowicjatu w Kleczy Dolnej, tam złożył śluby zakonne 2 października 1921 roku. Następnie zdał maturę w Krakowie i ukończył studia filozoficzne w Wyższym Seminarium Duchownym Towarzystwa Salezjańskiego tamże. Został wysłany do seminarium w Lądzie, gdzie uczył chłopców matematyki, śpiewu. Również nauczał muzyki i śpiewu w Zakładach salezjańskich w Antoniewie, Aleksandrowie Kujawskim, Oświęcimiu i Warszawie. W roku 1930 rozpoczął studia teologiczne w Krakowie, stworzył chór śpiewaczy. Zorganizował klub sportowy dla chłopców w Oratorium przy parafii św. Stanisława Kostki w którym pracował. Ukoronowaniem studiów było otrzymanie 19 maja 1935 święceń kapłańskich z rąk biskupa Stanisława Rosponda.