Claus Harms (ur. 25 maja 1778 w Fahrstedt, zm. 1 lutego 1855 w Kilonii) – niemiecki duchowny i teolog luterański. Był znanym kaznodzieją i zwolennikiem czystej nauki luterańskiej, sprzeciwiał się tendencjom racjonalistycznym i unii kościelnej luteranizmu z kalwinizmem.
Życiorys Claus Harms urodził się w Fahrstedt w Szlezwiku-Holsztynie. W młodości pracował w młynie swojego ojca. Odebrał podstawową edukację w wiejskiej szkole i od wiejskiego pastora. Gdy odziedziczył po ojcu niewielki majątek, podjął edukację w gimnazjum w Meldorfie, które w trybie nadzwyczajnym ukończył w dwa lata. W 1799 roku rozpoczął studia teologiczne na Uniwersytecie w Kilonii. Uniwersytet był w tym okresie zdominowany przez myśl racjonalistyczną, jednak Harms, w wyniku lektury dzieł Kanta i Schleiermachera, doszedł do wniosku, że racjonalizm i ludzka nauka nie mogą udzielić mu żadnej pomocy i zbawienia należy szukać gdzie indziej. W przekonaniu tym ugruntowała go lektura Pisma Świętego. W 1802 roku ukończył studia teologiczne i rozpoczął pracę jako prywatny nauczyciel w Probsteierhagen.