Tezy Harmsa wywołały poruszenie i przeciwko nim powstało ponad dwieście pamfletów. Racjonaliści poczuli się dotknięci, jednak inni uznali zaistniały ferment za lekarstwo na słabą wiarę tamtych czasów. Kaznodzieja nadworny C. F. von Ammon zaakceptował tezy, po stronie Harmsa stanął także Schleiermacher.
Pozycja Harmsa rosła wraz z upływem czasu. Duch racjonalizmu na Uniwersytecie w Kilonii zaczął zanikać. W 1819 nie przyjął propozycji objęcia urzędu biskupa w Sankt Petersburgu, a w 1834 – urzędu pastora kościoła Świętej Trójcy w Berlinie po Schleiermacherze. W 1835 roku został głównym kaznodzieją w kościele św. Mikołaja i proboszczem Kilonii. W 1849 z powodu utraty wzroku musiał zaniechać swojej działalności.
Harms był przede wszystkim kaznodzieją. Jego kazania były bardzo popularne pomimo braku ozdobników. Spór zaostrzył jego poglądy, co znalazło swój wyraz w jego dziełach. Pomiędzy 1808 a 1858 rokiem wydał szesnaście zbiorów kazań. Napisał wiele katechizmów i dzieł o charakterze duszpasterskim. Był także autorem pieśni religijnych.