Pomimo licznych przeciwności i ataków na jego osobę, Hengstenberg twardo stał przy swoim stanowisku przez kolejne czterdzieści dwa lata życia. Założone przez niego pismo nie ustawało w zwalczaniu ducha racjonalizmu. Po 1843 roku przybrało też charakter antymasoński. Hengstenberg uważał wolnomularstwo za sprzeczne z chrześcijaństwem, kwestionował też lojalność wolnomularzy wobec władzy państwowejRoman Dziergwa: Kościoły niemieckie wobec masonerii. „Ars Regia” nr 3/1993. [dostęp 2010-07-09]..
W swej pracy egzegetycznej Hengstenberg stosował metody uznane w starożytnym Kościele i w okresie reformacji. Sprzeciwiał się kwestionowaniu prawdziwości starotestamentowych proroctw i cudów. Stał na gruncie wierności Słowu Bożemu i symbolom Kościoła.
Wybrane dzieła Christologie des Alten Testaments und Commentar über die Messianischen Weissagungen der Propheten (3 tomy, Berlin, 1829–1835) Beiträge zur Einleitung ins Alte Testament (3 tomy, Berlin, 1831–1839) Geschichte Bileams und seine Weissagungen (Berlin, 1842) Kommentar über die Psalmen (4 tomy, Berlin, 1842–1847) Offenbarung des heiligen Johannes (2 tomy, Berlin, 1849–1851) Ueber den Tag des Herrn (Berlin, 1852) Hohelied Salmonis (Berlin, 1853) Prediger Salomo (Berlin, 1858) Die Opfer der heiligen Schrift (Berlin, 1859) Das Evangelium des heiligen Johannes (3 tomy,