Monaster Kazańskiej Ikony Matki Bożej – żeński klasztor prawosławny w Wysznim Wołoczoku, w eparchii twerskiej.
Klasztor założyła w 1881 mniszka Dosytea (Sałtykowa), która w momencie jego powstania stała na czele wspólnoty liczącej 24 siostry. Zabudowania klasztorne wzniesiono w stylu rosyjsko-bizantyjskim; inwestycję tę sfinansowali prywatni ofiarodawcy. W 1882 ukończone zostały prace nad głównym soborem, poświęconym Kazańskiej Ikonie Matki Bożej, zaprojektowanym przez A. Kaminskiego. Zakonnice prowadziły szpital na osiem osób, przy którym wzniesiono cerkiew Bogolubskiej Ikony Matki Bożej. W miarę wzrostu liczby mniszek kompleks klasztorny był rozbudowywany: powstawały zabudowania mieszkalne, pracownia ikonopisarska, dom przełożonej oraz budynki gospodarskie, wreszcie cerkwie św. Efrema Syryjczyka i św. Neonili oraz św. Eliasza i św. Pantelejmona. Jeszcze w latach 1897–1901 powstał drugi sobór pod wezwaniem Andronikowskiej Ikony Matki Bożej, następnie zaś dom pielgrzyma, przytułek oraz refektarz. Pod ścianą soboru urządzono cmentarz dla zmarłych mniszek, sad i ogród. Na początku XX wieku monaster w Wysznim Wołoczku był największym klasztorem żeńskim w eparchii twerskiej i kaszyńskiej, licząc 600 zakonnic.