Rudolf Fridrichowicz Ril, ros. Рудольф Фридрихович Риль (ur. 1 grudnia 1907 w Samarze, zm. 3 marca 1947) – sowiecki wojskowy (major), współpracownik Abwehry, a następnie dowódca Rosyjskiej Narodowej Armii Ludowej podczas II wojny światowej.
W 1925 r. ukończył szkołę średnią. Od 1928 służył w Armii Czerwonej. Przeszedł pułkową szkołę młodszych oficerów, a następnie moskiewską szkołę artyleryjską. W 1931 wstąpił do Wszechzwiązkowej Partii Komunistycznej (bolszewików). Od 1934 pełnił funkcję dowódcy szkoleniowego pułku. W 1935 został zastępcą dowódcy baterii artylerii. W 1936 awansował do stopnia porucznika. W 1939 r. ukończył Akademię Wojskową im. M. Frunzego. Został w stopniu kapitana zastępcą dowódcy pułku. Następnie objął funkcję szefa sztabu korpusu artyleryjskiego. Od 1940 r. w stopniu majora stał na czele 1 oddziału operacyjnego wydziału artyleryjskiego Uralskiego Okręgu Wojskowego. Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 r., został 14 września tego roku szefem oddziału operacyjnego 22 Armii. Jesienią dostał się do niewoli. Wkrótce podjął współpracę z Abwehrą. Działał w Wiebsku. Pod koniec 1942 w stopniu podpułkownika objął na krótko dowództwo Rosyjskiej Narodowej Armii Ludowej (RNNA). Był zwolennikiem rozwinięcia RNNA w narodową armię rosyjską jako sojuszniczą siłę wojskową armii niemieckiej.