Biochemiczną podstawę zdolności do bioluminescencji stanowią koelenterazyna i lucyferaza.
Vampyroteuthis jest przystosowana do życia w strefie o najniższym natlenowaniu wody; prawdopodobnie jako jedyny głowonóg cały cykl życiowy spędza w strefie o minimalnym ciśnieniu cząstkowym tlenu. Przez to gatunek był określany jako „oligoaerobowy”. Tolerancję hipoksji umożliwia mu prawdopodobnie obecna w krwi hemocyjanina, o wysokim powinowactwie do tlenu (P50=0,47–0,55 kPa), wysokiej kooperatywności (n50=2,20–2,23) i wysokim współczynniku Bohra (-0,22).
Vampyroteuthis ma najniższy poziom przemiany materii wśród znanych głowonogów. Mimo to jest zdolna do stosunkowo szybkiego przemieszczania się. Za lokomocję odpowiadają w największym stopniu ruchy płetw (a nie odrzut wody z jamy płaszczowej).
Bionomia Na podstawie zawartości wola i żołądka złapanych okazów przypuszczano, że Vampyroteuthis odżywiają się krewetkami, parzydełkowcami i widłonogami Cytat za Robison et al., 2003 Cytat za Robison et al., 2003.