Historia Jeszcze przed wybuchem II wojny światowej geologia mórz zaczęła kształtować się jako odrębna dyscyplina naukowa w państwach mających rozwiniętą gospodarkę morską. W instytucjach oceanograficznych tworzono specjalistyczne jednostki, takie jak działy czy laboratoria geologii morza, a niekiedy także samodzielne instytuty o tym profilu. Przykładem może być ZSRR, gdzie taki dział działał w strukturach Państwowego Instytutu Oceanograficznego. W USA, w okresie wojny, rozbudowano zaplecze badawcze w Woods Hole Oceanographic Institution (dla Atlantyku) i w Instytucie Oceanografii im. Scrippsów (dla Pacyfiku). W Niemczech już w 1920 roku Senckenbergiańskie Towarzystwo Naukowe powołało stację oceanograficzną zajmującą się m.in. badaniem osadów z rejonu Morza Północnego. W roku 1935 na Uniwersytecie w Kilonii powstała morska stacja geologiczna, później przekształcona w niezależny instytut, prowadzący badania także poza akwenami Morza Północnego i Bałtyku. Wyniki tych prac opublikowano w pięciotomowym opracowaniu Geologie der Meere und Binnengewässer, obejmującym również obszary morskie współczesnej Polski. Rozwój nowej dziedziny akademickiej pociągnął za sobą publikację pierwszych podręczników, wśród których znalazły się: Geologie des Meeresbodens autorstwa K. Andréego, Gieologija moria M.W. Klonowej, Submarine Geology F.P.