Justus Menius (ur. 13 grudnia 1499 w Fuldzie, zm. 11 sierpnia 1558 w Lipsku) – niemiecki teolog luterański i działacz reformacyjny.
Życiorys Justus Menius w 1514 roku, w wieku piętnastu lat, podjął studia na Uniwersytecie w Erfurcie, gdzie poznał humanistów takich jak Konrad Mutianus Rufus, Johann Crotus Rubianus czy Helius Eobanus Hessus. Greki uczył go Joachim Camerarius. Zgodnie z sugestią Filipa Melanchtona w 1519 roku przeniósł się do Wittenbergi. Po powrocie Marcina Lutra do Wittenbergi stał się jego przyjacielem. W 1523 roku został wikariuszem w Mühlbergu, jednak w 1525 zrzekł się urzędu i przeniósł się do Erfurtu, by tam nauczać. Rok później został proboszczem w kościele św. Tomasza. Jednak niedługo później władze miejskie zmieniły swój stosunek do reformacji. W 1525 roku, po zakończeniu wojny chłopskiej, duchowieństwu katolickiemu i zakonnikom pozwolono na powrót do miasta. Ich głównym mówcą był franciszkański zakonnik Konrad Kling, przeciwko któremu Menius skierował traktat Wider den Hochberumbten Barfusser zu Erffurt, D. Cunrad Kling, Schutzrede (Wittenberg, 1527) i kazanie Etlicher Gottlosen und Widerchristlichen Lehre von der papistischen Messe (1527). Luter napisał wstępy do obu dzieł, lecz pomimo jego wsparcia rada miejska nie zmieniła swej decyzji.