Friedrich Myconius (ur. 26 grudnia 1490 w Lichtenfels, zm. 7 kwietnia 1546 w Gocie) – niemiecki teolog luterański i działacz reformacyjny.
Życiorys Friedrich Myconius, po ukończeniu szkoły w rodzinnym mieście, w 1504 roku podjął naukę w szkole łacińskiej w Annaberg, gdzie w 1510 roku spotkał Johanna Tetzela, który podróżował po Niemczech jako komisarz ds. odpustów. Zaniepokojony o swoją kondycję duchową wstąpił do zakonu franciszkanów. Z Annabergu przeniósł się do klasztoru w Lipsku, a w 1521 roku do Weimaru. Tam studiował nauki Piotra Lombarda, Aleksandra z Hales, Bonawentury, Gabriela Biela, a przede wszystkim Augustyna, którego dzieła wywarły na niego wielki wpływ. W 1516 roku został wyświęcony w Weimarze i został tam kaznodzieją. Poparł sprzeciw Marcina Lutra przeciwko odpustom i został jednym z pierwszych jego zwolenników. Jednak władze Weimaru podchodziły do reformacji z rezerwą i sytuacja Myconiusa stawała się coraz trudniejsza. Jego działania były kontrolowane i groziło mu dożywotnim zamknięciem w klasztorze, jednak udało mu się zbiec i w 1524 roku został kaznodzieją w Zwickau. Później skierowano go do posługi zborowi w niewielkim mieście Buchholz.