Nominativus cum infinitivo (nom.c.inf., N.C.I.) – występująca w języku łacińskim struktura składniowa składająca się z rzeczownika lub zaimka w mianowniku (nominatiwie) i czasownika w bezokoliczniku (infinitywie) – pełniących rolę równoważnika zdania podrzędnego podmiotowego – oraz z osobowej formy czasownika w stronie biernej. Ta osobowa forma czasownika występuje w tej konstrukcji jako tzw. verbum regens (słowo rządzące), które zgadza się z podmiotem co do kategorii osoby, liczby i rodzaju. Wielu autorów uznaje konstrukcję nominativus cum infinitivo za bierny odpowiednik konstrukcji accusativus cum infinitivo, jednak istnieją publikacje kwestionujące taki sposób jej postrzegania.
Porównaj: Dux milites laudat. ‘Wódz chwali żołnierzy’. W konstrukcji nominativus cum infinitivo: Dux milites laudare videtur. ‘Wydaje się, że wódz chwali żołnierzy’.
W nom.c.inf. jako verbum regens występują często te same czasowniki co w konstrukcji accusativus cum infinitivo, jednak są one tu w formie biernej. Wymagania składniowe strony biernej powodują szereg przekształceń w stosunku do acc.c.inf.: