Bitwa koło Ławicy Skerki – bitwa morska stoczona w czasie II wojny światowej niedaleko Ławicy Skerki (ang. Skerki Bank) u wybrzeża Tunezji na Morzu Śródziemnym, w nocy 2 grudnia 1942 roku pomiędzy siłami brytyjskimi i włoskimi.
Bitwa Pod koniec listopada 1942 roku włoskie dowództwo zaplanowało operację dostarczenia zaopatrzenia do portów afrykańskich, w drodze czterech konwojów: B i G do Tunisu, C do Trypolisu i H do Bizerty. Operacja została wykryta przez brytyjskie rozpoznanie lotnicze i na przechwycenie konwoju H wysłany został zespół Q (Force Q) z przylądka BonS.W. Trubicyn: Eskadriennyje minonoscy tipa Navigatori (Эскадренные миноносцы типа «Навигатори»), seria Bojewyje Korabli Mira, Sankt Petersurg, 2002..
Siły brytyjskie składały się z lekkich krążowników HMS „Aurora”, i „Sirius" oraz niszczycieli HMS „Quentin” i HMAS „Quiberon”. Dowodził nimi admirał C. H. J. Harcourt. Siły brytyjskie 2 grudnia 1942 roku o godz. 0:37 przechwyciły i zaatakowały włoski konwój w składzie czterech statków i jego eskortę składającą się z 3 niszczycieli i dwóch torpedowców. Włoska eskorta składała się z niszczycieli „Nicoloso Da Recco” (okręt flagowy), „Camicia Nera”, „Folgore” i torpedowców i . Eskortą dowodził komandor Aldo Cocchia. W wyniku bitwy zatonęły wszystkie statki konwoju wraz z „Folgore”.