Z tychże powodów (lub powodu, gdyż bycie jaśniejszym oraz w opozycji było ze sobą wzajemnie sprzężone) w 1965 roku doszło do pierwszej rzezi Mulatów we wsi, dokonanej przez szwadrony śmierci Papy Doca, a do następnej w 1969, kiedy mieszkańcy, pod przywództwem Jeremie Eliazer, zbuntowali się przeciwko nakładanym przez Tonton Macoute podatkom, wśród których znajdował się między innymi podatek od pobierania wody z rzeki. Do masakry doszło 27-29 marca 1969 roku, kiedy szwadrony śmierci zamordowały w okolicach wsi 11 osób, a także zniszczyły wiele zachowanych dokumentów Polonii. Kolejny atak ze strony tajnej policji odbył się 4 kwietnia 1969 roku (w Wielki Piątek), co zakończyło się spaleniem wielu domów i gwałtami. W reakcji mieszkańcy wzniecili bunt i spalili budynek prefektury policji oraz portrety Duvaliera. W odpowiedzi dyktator wysłał następnego dnia 500 żołnierzy do wsi z misją dokonania bezwzględnej pacyfikacji. Zakończyło się to dziesiątkami zabitych, spaleniem 80 domów oraz wielodniowymi gwałtami kobiet (gwałcenie lokalnych kobiet było częścią rozkazu dyktatora, który w ten sposób chciał „oczyścić” Haiti z nieafrykańskiego „elementu”). Dziś wydarzenia te upamiętnia stojący nad rzeką niewielki pomnik z napisem Społeczność Cazale nie zapomni (Kominote Kazal pa bliye).