Wraz z udanymi próbami budowy bomby atomowej przez ZSRR, plany uległy znaczącej zmianie. W 1949 r. Kongres USA, w porozumieniu z Rządem Kanady zdecydował się na przyznanie 161 milionów dolarów na budowę linii radarów wzdłuż całej południowej granicy Kanady. W październiku 1950 roku rozpoczęły się prace Sił Powietrznych USA i Kanady, których rezultat został przedstawiony w styczniu 1951 roku jako 'Recommendation 51/1 for the Extension of the Continental Radar Defence System' (Rekomendacja 51/1 dla rozszerzenia kontynentalnego systemu obrony radarowej).
System składał się z 33 głównych stacji i 6 uzupełniających. Większość z nich leżała w linii wzdłuż 53 równoleżnika na zachodzie i wzdłuż 50 równoleżnika na wschodzie. Druga linia wiodła od południowego krańca Nowej Szkocji do południowego krańca Ziemi Baffina. 22 stacje były opłacane przez USAF zarządzając tylko 14 z nich. Utrzymanie pozostałych 11 stacji było opłacane przez RCAF przy jednoczesnym zarządzaniu 16 stacjami. 1 stycznia 1955 r. system został oficjalnie przekazany dowództwu RCAF, a w późniejszym czasie został wzbogacony o 10 dodatkowych stacji. Pinetree line posiadała kilka istotnych wad. Przede wszystkim wykorzystano radary pulsujące , które nie potrafiły wykrywać obiektów znajdujących się tuż nad ziemią.