Książka ta stanowi pewnego rodzaju kontynuację poprzedniego dzieła Die Sammlung Israels. Cel jaki postawił sobie autor to ukazanie z perspektywy Nowego Testamentu, że wiara nakierowana jest na społeczność (Gemeinschaft) i to taką społeczność, która ma wyraźne kontury odróżniające ją od reszty społeczeństwa. Chodzi zatem o nakreślenie kształtu propozycji zbawczej dla zwołanego Izraela. Propozycja ta zdaniem Lohfinka wyraża się we wspólnocie ludu Bożego, kierującego się nowym eschatologicznym etosem królestwa Bożego. Takie wartości jak bezwarunkowa miłość, sprawiedliwość społeczna, odrzucenie podziałów społecznych, rezygnacja z przemocy, nadają wspólnocie eklezjalnej kształt nowej rodziny i czynią z niej wspólnotę alternatywną wobec innych społeczności.
Sam projekt ukazany jest w trzech odsłonach. Pierwsza dotyczy działalności i orędzia Jezusa. Druga skupia się na praktyce pierwotnej gminy chrześcijańskiej. Trzecia ukazuje kontynuację zbawczego projektu Jezusa w erze wczesnochrześcijańskiej. Centralną ideą tego dzieła jest Kościół widziany jako wspólnota – temat ten Lohfink rozwija w opozycji do indywidualizmu i konsumizmu religijnego, które to postawy mogą dziś słusznie uchodzić za synonimy współczesnego kryzysu w Kościele.