Kościół ewangelicki w Rumi – neogotycki kościół ewangelicki w Rumi, wzniesiony w latach 1858–1859 dla miejscowej społeczności protestanckiej. Świątynia, znana w źródłach niemieckich jako Evangelische Kirche in Rahmel, funkcjonowała do 1945. Po II wojnie światowej opuszczony i częściowo zniszczony budynek został przebudowany oraz włączony w zabudowania Szkoły Podstawowej nr 1 im. Józefa Wybickiego w Rumi.
Historia Przed powstaniem rumskiej świątyni ewangelicy z Rumi, Zagórza i Szmelty korzystali z kościołów w Wejherowie, Małym Kacku i Bolszewie. Według XIX-wiecznej relacji liczba ewangelików w okolicy wzrosła z kilku rodzin do około 600 osób, zamieszkujących 19 miejscowości oddalonych od istniejących kościołów ewangelickich.
Przygotowania do budowy rozpoczęto 10 grudnia 1857 z inicjatywy landrata von Plauena, który zebrał w Zagórzu grupę miejscowych ewangelików i zachęcił ich do powołania komitetu budowy kościoła. W skład komitetu weszło 11 przedstawicieli lokalnej społeczności protestanckiej. Wśród najważniejszych członków wymieniano Ludwiga Hanemanna z Janowa, Alberta von Bulowa z Adl.