Na życzenie matki zrezygnował z pracy, powrócił do Niemiec i zatrzymał się u Smidta w Bremie, gdzie przebywał w latach 1800–1802.

W 1802, po obronie pracy doktorskiej i habilitacyjnej, został wykładowcą na uniwersytecie w Getyndze, a w 1805, jako profesor nadzwyczajny, objął tam katedrę filozofii. W 1809, jako profesor zwyczajny objął po Kancie katedrę filozofii na uniwersytecie w Królewcu i utworzył seminarium pedagogiczne dla nauczycieli. W 1833 powrócił do Getyngi po tym, jak odmówiono mu katedry po zmarłym Heglu w Berlinie – w konserwatywnych Prusach jego poglądy uważano za zbyt liberalne.

Poglądy Na jego filozofię składał się realizm epistemologiczny w metafizyce (zob. realizm w filozofii, realizm metafizyczny) oraz intelektualizm (zob. intelektualizm etyczny). Pedagogika stała się domeną całej jego pracy filozoficznej i starał się jej nadać ściśle naukowy charakter. Bywa nazywany „ojcem naukowej pedagogiki”. Do psychologii wprowadził termin „apercepcja”.