Po wyzdrowieniu Jewgienija Jefimowska wyjechała do Francji, gdzie spotkała się z Iwanem Turgieniewem, a następnie do Anglii. Do Rosji wróciła już w latach 80. XIX wieku. Podjęła początkowo pracę w Instytucie Jekatierińskim w Petersburgu. Następnie została kierowniczką przytułku założonego przez Annę Aksakową. Sympatyzowała z ideami słowianofilskimi i obracała się w kręgach ich zwolennikówD. Anaszkin, Jekatierina [w:] . Korespondowała m.in. z Władimirem Sołowjowem.
Nauczycielka Problem wychowywania dzieci w wierze prawosławnej już wcześniej był przedmiotem jej refleksji i zainteresowań, toteż przyjęła pracę nauczycielki w szkole parafialnej założonej przez Siergieja Raczinskiego w Tatiewie (gubernia smoleńska). W zamyśle Raczinskiego, pedagoga i działacza społecznego, miała być to modelowa placówka kształcąca na poziomie podstawowym w duchu prawosławnym. Pracując w szkole, Jewgienija Jefimowska postanowiła zostać prawosławną mniszką i założyć klasztor żeński funkcjonujący odmiennie, niż istniejące już monastery Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Wspólnota monastyczna, zachowując surowe życie ascetyczne, miałaby równocześnie prowadzić szeroko zakrojoną pracę społeczną, organizując szpital, szkołę i przytułek.