Budynek główny instytutu, wzniesiony w latach 1851−1853 dla Instytutu Szlacheckiego według projektu Antoniego Sulimowskiego i Bolesława Podczaszyńskiego, był jednym z nielicznych obiektów w mieście, w którym znajdowały się odpowiedniej wielkości sala obrad oraz wiele mniejszych pomieszczeń potrzebnych na posiedzenia komisji sejmowych i klubów parlamentarnych.
Przebudową kierowali architekci Kazimierz Tołłoczko, Romuald Miller i . Salę posiedzeń Sejmu urządzono w dawnej jadalni instytutu (pełniącej również funkcję szkolnej auli). 10 lutego 1919, na swym pierwszym posiedzeniu, zebrał się w tym gmachu Sejm Ustawodawczy II RP. Tutaj też, kilka dni później, uchwalono Małą Konstytucję i mianowano Józefa Piłsudskiego Naczelnikiem Państwa. 17 marca 1921 uchwalono konstytucję marcową. Ponieważ zgodnie z nową konstytucją parlament miał być dwuizbowy, w 1922 roku na potrzeby Senatu zaadaptowano dawny budynek lazaretu Instytutu Aleksandryjsko-Maryjskiego (obecnie budynek G − stary Budynek Komisji Sejmowych).