Ujęcie Nancy Fraser Sfera publiczna wg Fraser obejmuje więcej aspektów niż ta opracowana przez Jürgena Habermasa. Fraser podaje w wątpliwość jego cztery główne hipotezy: Wkraczanie w przestrzeń publiczną oznacza zawieszanie różnic statusu społecznego Przestrzeń publiczna wymaga jednolitej i zgodnej publiczności Dyskurs w przestrzeni publicznej powinien wykluczać problemy "prywatne" i odnosić się do wspólnego dobra Dobre funkcjonowanie przestrzeni publicznej zapewnia wyraźny podział między społeczeństwem obywatelskim a państwem Jej ujęcie jest ulepszeniem idealistycznych hipotez przedstawionych przez wspomnianego Habermasa: W sferze publicznej istnieją kontrpubliczności podrzędne (grupy paralelne), które wyrażają swoje różnice i przeciwstawiają się mieszczańskiej przestrzeni publicznej Nagły rozwój liczby publiczności konkurencyjnych przybliża szerszą demokrację, opartą na kompromisie Pojawianie się problemów "prywatnych" i interesów cząstkowych pozwala zakreślać ruchome granice sfery publicznej (brak ograniczenia przez problemy) Istnieje podział między państwem a społeczeństwem obywatelskim, ale nie jest on wyraźny (prócz relacji z przedstawicielami konieczna jest demokracja bezpośrednia lub prawie bezpośrednia) Ponadto jest to teoria najbardziej zwarta i znacząca.