Jego uzasadnieniem jest dążenie do zapewnienia prawu unijnemu należytej dozy efektywności, a także niejako przy okazji zbliżenie do siebie ustawodawstw krajowych.
By wyznaczyć granicę obowiązku przeprowadzania przez organy krajowe wykładni prounijnej, podaje się wiele konkurencyjnych rozwiązań. Granicę tę można bowiem upatrywać w możliwym znaczeniu językowym (leksykalnym) przepisów prawa krajowego, w zakazie dokonywania takiej wykładni ze skutkiem contra legem, jak i w ogólnym wymogu, by stosowanie tego rodzaju wykładni przez organy krajowe nie doprowadziło do naruszenia pewności i przewidywalności prawa, zwłaszcza w tych dziedzinach prawa, w których te dwie wartości powinny być w sposób szczególny chronione (prawo karne, podatkowe). Pewną granicę stanowi tu także sam zakres kompetencji ("jurysdykcji"), jakimi dysponuje dany organ krajowy, tudzież możliwości interpretacyjne (swoboda, zakres uznania/luzu decyzyjnego) takiego organu. Co więcej, czasem, z uwagi na potrzebę ochrony ww. wartości przeprowadzenie prounijnej wykładni prawa krajowego będzie w świetle prawa unijnego nie tylko nie nakazane, ale i zakazane.