Charles Willson Peale (ur. 15 kwietnia 1741, zm. 22 lutego 1827 w Filadelfii) – amerykański malarz, przyrodnik, wynalazca i żołnierz, prekursor muzealnictwa w Stanach Zjednoczonych i protoplasta licznego rodu artystów.
Życiorys Charles Willson Peale urodził się w Chestertown w stanie Maryland, początkowo zajmował się rzemiosłem, był siodlarzem, jubilerem i zegarmistrzem. W 1760 osiadł w Filadelfii, gdzie brał lekcje malarstwa u Johna Hesseliusa (1728–1778). W 1765 wyjechał do Bostonu i uczył się w pracowni Johna Copleya. Dzięki pomocy przyjaciół i sponsorów przebywał w latach 1767–1769 w Anglii i studiował malarstwo u Benjamina Westa. Po powrocie do Ameryki osiadł w Annapolis, a w 1775 w Filadelfii, gdzie mieszkał do końca życia. Brał udział w wojnie o niepodległość Stanów Zjednoczonych w stopniu pułkownika, później reprezentował Partię Demokratyczną w Zgromadzeniu w Pensylwanii i Konwencie w Filadelfii. thumb|180px|left|Grupa na schodach, 1795, Philadelphia Museum of Art Charles Peale zdobył popularność jako portrecista wybitnych Amerykanów, szczególnie związanych z amerykańską wojną secesyjną. Jego modelami byli m.in. George Washington (wielokrotnie), Benjamin Franklin, John Hancock, Thomas Jefferson i Alexander Hamilton. Jego dorobek oceniany jest na ok.