Z tego powodu musi on radykalnie zerwać z tradycyjną wiedzą i sposobami jej przekazywania – z „plemienną encyklopedią”, jaką były utwory Homera.
Praca jest podzielona na dwie części. Pierwsza poświęcona jest oralności, kulturze oralnej i temu, co Havelock określa jako „myśl oralna”. Druga, jak wskazuje jej tytuł, dotyczy „konieczności platonizmu”, czyli ścisłego związku między filozofią Platona a rozwojem piśmienności.
Zamiast, jak w pracy o Demokrycie, koncentrować się na znaczeniu głównych pojęć filozoficznych, Havelock zajął się przemianami, jakie w wyniku rozpowszechnienia się piśmienności i rozwoju literatury miały zajść w całym języku starożytnych Greków. Zmiany te miały doprowadzić do powstania przeciwstawienia: refleksyjny podmiot, a poznawany przedmiot, a w konsekwencji umożliwić systematyczną refleksję filozoficzną.