Wiele lat później pod Edessę podeszły perskie wojska pod wodzą Chosroesa (miasto było już wówczas częścią cesarstwa rzymskiego). Persowie wydrążyli podkop; mieszkańcy Edessy odkryli go, nie wiedzieli jednak, co zrobić. Miejscowy biskup Eulaliusz doznał wówczas wizji, w której nakazano mu odkrycie zamurowanego mandylionu. Biskup uczynił to, odkrywając w niszy, poza wizerunkiem, również palącą się lampkę i nową kopię mandylionu na dachówce. Oliwą z lampy pokropiono ogień, który Persowie rozpalili w podkopie, dzięki czemu żar zwrócił się przeciwko nim. Podobny efekt odniosło obnoszenie wokół murów wizerunku Chrystusa. I znów autor przytacza jeszcze drugą wersję wydarzeń: otóż podobno Persowie wznieśli pod Edessą drewnianą konstrukcję, przewyższającą mury miejskie. Obrońcy usiłowali podkopać się pod nią i ją podpalić, co jednak powiodło się dopiero po pokropieniu ognia wodą, poświęconą przez wizerunek. W obu wersjach rezultatem działań było odstąpienie Chosroesa.
Perski władca był pod takim wrażeniem mocy mandyliony, że gdy demon opętał jego córkę, zwrócił się do mieszkańców Edessy o przysłanie mu cudownego wizerunku, aby ją uzdrowić. Mieszkańcy oddali Chosroesowi jedynie kopię swojego obrazu, ta jednak okazała się skuteczna.