W lipcu 1915, wraz z grupą działaczy narodowych został aresztowany przez władze czarnogórskie, pod zarzutem prowadzenia organizacji wywrotowej.
W 1920 wziął udział w kongresie w Lushnji, który potwierdził niepodległość Albanii i wyłonił rząd, kierowany przez Sulejmana Delvinę. Peci w rządzie Delviny otrzymał stanowisko ministra edukacji, które pełnił do listopada 1920. Resort kierowany przez niego rozpoczął realizację ambitnego planu uruchomienia od podstaw sieci pięcioletnich szkół powszechnych (w latach 20. powstało aż 504 takie szkoły).
W 1921 został wybrany deputowanym z okręgu Korcza do parlamentu. W grudniu 1922 zrezygnował z mandatu, kiedy wszedł w skład Rady Naczelnej (alb. Këshilli i Lartë), realizującej obowiązki najwyższej władzy monarszej. Jako członek Rady Naczelnej w 1924 zalegalizował zamach stanu, mianując Fana Noliego na urząd premiera. Po upadku rządu Noliego, 24 grudnia 1924 opuścił kraj, emigrując do Bari, a następnie do Aten. Skazany zaocznie przez sąd w Tiranie na karę więzienia, we wrześniu 1927 został objęty amnestią dla osób skazanych za przestępstwa polityczne. Mimo to nie zdecydował się powrócić do Albanii.