Autos Sacramentales Podobnie jak inni dramatopisarze hiszpańscy Złotego Wieku, Tirso de Molina jest też autorem kilku autos sacramentales. Poruszał się jednak w tym gatunku niepewnie i nigdy nie odnalazł własnego stylu. Będąc dobrym psychologiem i znawcą ludzkich serc, nie umiał się odnaleźć w świecie teologicznych i filozoficznych abstrakcji, alegorii i symboli. Do najlepszych jego autos należą: El colmenero divino (Boski pszczelarz) i El laberinto de Creta (Labirynt kreteński).
Najważniejsze utwory Podano najważniejsze, najbardziej rozpowszechnione tłumaczenia sztuk Zielony Gil (Don Gil de las calzas verdes, napisany przed 1616; tłum. pol. i adaptacja Julian Tuwim); dla polskich przedstawień komedii muzykę napisał Andrzej Markowski Nieśmiały na dworze (El vergonzoso en palacio, I wyd. 1621; tłum. pol. Leszek Biały)