od 1988 był członkiem Zespołu Adwokackiego nr 2 w Opolu. Kontynuował działalność społeczną, zaangażował się też aktywnie w ruch ludowy. Od początku działalności wspierał opolską „Solidarność”, był obrońcą członków związku oraz propagatorem idei solidarnościowych, m.in. w pismach do Naczelnej Rady Adwokackiej. Gościł u siebie wielokrotnie mecenasa Władysława Siłę-Nowickiego. Jako adwokat prowadził wiele głośnych w Opolu spraw, w tym tzw. sprawy aferowe, zyskując sławę jako obrońca klientów pokrzywdzonych przez organa ścigania i przedstawicieli władzy bądź źle potraktowanych w postępowaniu przygotowawczym. Wyróżniał się w pracy dużym temperamentem. Znany był szeroko także poza Opolszczyzną, stąd klientami jego były osoby z całego kraju.
Na Uniwersytecie Wrocławskim obronił rozprawę doktorską poświęconą instytucji warunkowego przedterminowego zwolnienia. Pisał na ten temat do miesięcznika "Palestra".
Jako wieloletni ludowiec był zafascynowany osobą Wincentego Witosa, gromadził związane z Witosem pamiątki i literaturę. W listopadzie 1989 wybrany został na członka Rady Naczelnej Polskiego Stronnictwa Ludowego i zastępcę członka Naczelnego Komitetu. Zarząd Wojewódzki PSL nadał mu tytuł prezesa honorowego.