thumb|300px|Wejście do grobu w Timnat-Serach uchodzącego za grób Kaleba. Kaleb (hebr. כָּלֵב) – postać biblijna ze Starego Testamentu, syn Jefunnego, ojciec Ira, Eli, Naama1 Krn 4, 15 i AksyJoz 15, 16. Był członkiem izraelskiego pokolenia Judy, jedynym człowiekiem w wieku powyżej dwudziestu lat oprócz Jozuego, który w czasie czterdziestoletniej wędrówki do Kanaanu opisanej w Torze ani razu nie sprzeniewierzył się Bogu. Nagrodą za to był wstęp do Ziemi Obiecanej i przydział okolic Hebronu w dziedzictwo. Żył prawdopodobnie w XIII-XII wieku p.n.e. Biblia nie podaje żadnych informacji o jego śmierci. Według tradycji żydowskiej umarł w mieście Jozuego Timnat-Serach. Od Kaleba pochodzi ród Kalebitów.
Pochodzenie Biblia nazywa czasem Kaleba Kenizytą. Nie wiadomo jednak, czy pochodził on od plemienia Kenizytów, które prawdopodobnie zamieszkiwało niektóre części Arabii i Syrii. W tym przypadku musiałby zasymilować się z izraelskim pokoleniem Judy. Nie wykluczone jednak, że był prawdziwym Hebrajczykiem mającym za przodka kogoś o imieniu Kenaz lub podobnym, od którego wzięła się nazwa rodu. Warto zwrócić uwagę na częste występowanie tego imienia w jego rodzinie: nosił je jego młodszy bratSdz 3, 9 oraz wnuk.