Łodzia (Lodza, Łodzic, Navis, Nawa) – polski herb szlachecki, wzmiankowany w najstarszym zachowanym do dziś polskim herbarzu, Insignia seu clenodia Regis et Regni Poloniae, spisanym przez historyka Jana Długosza w latach 1464–1480.
Łodzia jest jednym z 47 herbów adoptowanych przez bojarów litewskich na mocy unii horodelskiej z 1413 roku. Przedstawiciel rodu rycerskiego Łodziów, Mościc ze Stęszewa, adoptował wówczas bojara, Miczusa. Wraz z upływem czasu i rozwojem struktury szlacheckiej, Łodziowie podzielili się na wiele rodzin. Najbardziej znane rody z późniejszych epok, pieczętujące się herbem Łodzia to między innymi: Czarneccy i Górkowie.
Łodzi używał też Stefan Czarniecki.
Opis herbu Opis historyczny Jan Długosz blazonuje herb następująco:
Kasper Niesiecki, podając się na dzieła historyczne Bartosza Paprockiego, opisuje herb:
Opis współczesny Opis skonstruowany współcześnie brzmi następująco:
Na tarczy w polu czerwonym łódź złota.
W klejnocie siedem pawich piór, na nich godło.
Labry herbowe czerwone, podbite złotem.
Geneza Najwcześniejsze wzmianki Najwcześniejszy znany wizerunek pieczętny należy do Wojciecha, wojewody kaliskiego i był odciśnięty w 1313 roku.