Spisy powszechne w Polsce dostarczają kluczowych informacji statystycznych o demografii Polski. Spisy powszechne odbywają się w Polsce, od okresu odzyskania niepodległości, co mniej więcej dziesięć lat. Istnieją także bardziej szczątkowe dane ze spisów przeprowadzonych przed odzyskaniem niepodległości, a także z I Rzeczypospolitej.
Tło historyczne
1440, 1470–1480 – pierwsza w Polsce praca o charakterze statystycznym: Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis Jana Długosza.
1490 – najstarszy zachowany rejestr poborowy.
1520 – wprowadzenie do konstytucji zarządzenia wykonywania spisów parafialnych w celu pobierania podatku pogłównego – spisy te można uznać za pierwsze powszechne spisy ludności.
Spisy powszechne ludności i mieszkań na terenie ziem polskich 1764/1765 – Spis ludności żydowskiej w 1765 – ok. 588 – 620 tys.Według Rafała Mahlera ok. 750 tys. (R. Mahler, Żydzi w dawnej Polsce w świetle liczb, „Przeszłość Demograficzna Polski”, t. 1, 1967, s. 149–155). Żydów w całej Rzeczypospolitej Obojga Narodów 1789 – Lustracja dymów i podanie ludności – konstytucja Sejmu Czteroletniego, uchwalona 22 czerwca 1789, proklamująca spis ludności RzeczypospolitejŁukasz Kądziela: Między zdradą, a służbą Rzeczypospolitej. Fryderyk Moszyński w latach 1792–1793. Warszawa 1993, s.