W czasie powstania warszawskiego stracił cały majątek, po powstaniu został wywieziony do obozu przejściowego w Pruszkowie, z którego szybko zwolniono go z uwagi na wiek.
Wyjechał początkowo do Milejczyc, na kapłana został wyświęcony 22 maja 1947, następnego dnia otrzymał godność protoprezbitera. Złożył wieczyste śluby mnisze i objął obowiązki przełożonego monasteru św. Onufrego w Jabłecznej. Zasiadł w Tymczasowym Kolegium Zarządzającym, które kierowało PAKP po odsunięciu przez władze komunistyczne metropolity warszawskiego i całej Polski Dionizego. Był członkiem delegacji Kościoła, która w 1948 odebrała w Moskwie zgodę na autokefalię Kościoła prawosławnego w Polsce.
W czasie pobytu delegacji PAKP w Moskwie przyjął chirotonię na biskupa wrocławskiego i szczecińskiego. Na katedrze pozostawał do śmierci. Został pochowany w cerkwi Wszystkich Świętych na cmentarzu prawosławnym w Białymstoku na Jaroszówce.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Petersburskiej Akademii Duchownej Kategoria:Biskupi wrocławscy i szczecińscy Kategoria:Polscy biskupi prawosławni Kategoria:Pochowani na cmentarzu prawosławnym Wszystkich Świętych w Białymstoku Kategoria:Urodzeni w 1883 Kategoria:Więźniowie Dulagu 121 Pruszków Kategoria:Zmarli w 1951