Szlak kadzidlany funkcjonował i rozwijał się przez całe I tysiąclecie p.n.e., szczyt swojej popularności osiągając w III wieku p.n.e. Towarami, na które był największy popyt, były mirra i kadzidło, od których szlak wziął swą nazwęW językach semickich znany jako „szlak wonności” (np. hebr. דרך הבשמים).. W świecie hellenistycznym i w starożytnym Rzymie wonności uważane były za towar luksusowy. Kadzidło służyło celom kultowym – także wśród chrześcijan. Szlakiem kadzidlanym transportowano też przyprawy i asfalt (znad Morza Martwego).
Współcześnie Izraelski fragment szlaku kadzidlanego wraz z czterema miastami na pustyni Negew – Sobota, Oboda, Elusa i Mampsis – został w 2005 wpisany przez UNESCO na listę światowego dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego ludzkości.
Przypisy
Kategoria:Geografia historyczna starożytności Kadzidlany szlak