Odnalezione skamieniałości nie różnią się morfologicznie od szczątków współczesnych scynków, co dowodzi, że od co najmniej 400 000 lat w układzie kostnym gatunku nie zaszła żadna zmiana ewolucyjna. Niektóre z odnalezionych pozostałości są jednak o 10–20% większe, co może być wynikiem obciążenia próby lub sugerować, że rozmiary P. longirostris zmniejszyły się z powodu wzrostu śmiertelności jaszczurek spowodowanego przez introdukowane drapieżniki.
Biologia i ekologia Biologia i ekologia gatunku są słabo poznane. Plestiodon longirostris zasiedla głównie przybrzeżne klify. Jaszczurki te nie wspinają się na drzewa, jednak pazurzastymi kończynami potrafią kopać nory, w których chronią się przed potencjalnymi drapieżnikami lub poszukują pożywienia. Pokarmu szukają głównie na ziemi lub pod kamieniami, żywią się głównie owadami, takimi jak świerszczowate, chrząszcze i karaczanowate, oraz lądowymi skorupiakami, m.in. należącymi do rodziny Armadillidiidae, niektóre zjadają również owoce kaktusów. Opisano obecność w jelitach P. longirostris „kilku mrówek” o nieustalonej przynależności gatunkowej. Skamieniałości tych scynków odnaleziono wśród szczątków kolonii albatrosów, co sugeruje, że scynki mogły zjadać ciała martwych ptaków oraz polować na owady pożywiające się padliną albatrosów.