Aresztowanie i zesłanie Przez krótki czas w Lublinie panowała dwuwładza. Delegatura przeniosła swą siedzibę do budynku przy ul. Szopena 7. 3 sierpnia 1944 wkroczyły do niej radzieckie władze bezpieczeństwa i aresztowały Władysława Cholewę oraz jego współpracownika – przedstawiciela Armii Krajowej Kazimierza Tumidajskiego. Przewieziono ich pod strażą do Chełma, gdzie spotkali się z przewodniczącym PKWN Edwardem Osóbką-Morawskim oraz z Andrzejem Witosem i Stanisławem Radkiewiczem. Próbowali oni przekonać Delegata do współpracy z PKWN, ale ten kategorycznie odmówił. Podobnie postąpił Tumidajski. Zostali przewiezieni na lotnisko w Świdniku i przetransportowani do ZSRR. Władysława umieszczono w więzieniu Lefortowo w Moskwie, a później przewieziono do obozu NKWD nr 179 w Diagilewie koło Riazania. Stamtąd wywieziony został do obozu jenieckiego NKWD w Griazowcu, a następnie do Brześcia. thumb|Grób Władysława Cholewy na warszawskich Powązkach
Losy po powrocie do kraju Do kraju powrócił w 1947. Początkowo zamieszkał w Bełczącu, a później przeprowadził się do Warszawy. Nadal próbował działać w spółdzielczości, ale był stale prześladowany przez władze komunistyczne.
Zmarł 4 lipca 1962 roku. Spoczywa na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 100-1-16).