Zajęcie ojczyzny () – okres w dziejach Węgrów od opuszczenia przez nich siedzib na stepach nadczarnomorskich, tzw. Atelkuzu (), do zajęcia Kotliny Panońskiej (896–906).
Przyczyna i przebieg Około 893 bucharski emir kalifa bagdadzkiego Ibrahim ibn Achmed rozgromił graniczących z nim na północ od Syr-darii i Jeziora Aralskiego Oguzów i zagarnął ich stada. Pozbawieni dobytku Oguzowie napadli na Pieczyngów, koczujących między Morzem Kaspijskim a Uralem. Przegonieni ze swych pastwisk Pieczyngowie powędrowali nad Wołgę i Don (895).
W tym czasie trwała wojna między Bułgarią a Bizancjum. Pobity cesarz Bizancjum Leon VI Mądry/Filozof (886–912) nakłonił Węgrów do najazdu na Bułgarię (894). W odpowiedzi car Bułgarów Symeon I Wielki (893–927) zawarł szybko porozumienie z Konstantynopolem i sprzymierzył się przeciw Węgrom ze świeżo przybyłymi Pieczyngami. Ci napadli na nadczarnomorskie siedziby Węgrów wtedy, kiedy główne ich siły operowały w Bułgarii.
Z powodu tej klęski około 896 i z obawy przed następnym atakiem Pieczyngów w poszukiwaniu nowych ziem Węgrzy wyruszyli wraz z rodzinami i resztką dobytku z Atelkuzu na zachód.