thumb|360px|Luigi Schiavonetti (†1810), alegoria duszy opuszczającej ciało, ukazująca ich jedność na wzór małżeństwa. W historii teologii katolickiej w różny sposób akcentowano jedność duszy i ciała. KKK podkreśla, że po śmierci będzie żyła nie tylko dusza nieśmiertelna, ale że [w zmartwychwstaniu] na nowo otrzymają życie także nasze „śmiertelne ciała” (n. 990) Dusza – nauczanie Magisterium Kościoła katolickiego ujmuje ją przede wszystkim w relacji z ciałem, jako ten element, który decyduje o samoświadomości osoby. Poszczególny człowiek ma tylko jedną duszę (ψυχή (psyché)), która jest rozumna (λογική (logiké)) (por. Sobór konstantynopolitański IV)Por. DS 657; DS jest skrótem od: . Jest ona stworzona bezpośrednio przez BogaPor. Pius XII encyklika Humani Generis; DS 3896. z niczego (ex nihilo)DS 685. Nie jest więc częścią Boskiego bytuDS 201, 285, 455 ani też nie istnieje wcześniej niż ciałoDS 403, 456. Jest elementem ożywiającymDS 2833 i ma wyższą godność niż ciałoDS 815. Można też wykazać racjonalnie jej naturę duchowąPor. DS 2766: Tezy Ludwika Eugeniusza Bautain z polecenia Św. Kongregacji Biskupów i Zakonników (26 kwietnia 1844);