Zwolniony w 1941 r., powrócił do Łodzi.

Po wojnie ukończył studia wyższe na Wydziale Mechanicznym Politechniki Łódzkiej uzyskując tytuł mgr. inż. mechanika (1950).

Praca zawodowa W latach 1941–1945 (po powrocie z KL Dachau) pracował jako kreślarz i technik w biurze technologicznym w fabryce Aparatów Elektrycznych „Imass” (później ZAE „Ema-Elester”).

Po wojnie, w latach 1946–1954 pracował jako młodszy asystent, a następnie starszy asystent w Katedrze Części Maszyn Politechniki Łódzkiej, równocześnie w latach 1949–1950 był nauczycielem w Państwowej Szkole Techniczno-Przemysłowej w Zduńskiej Woli.

Od 1950 starszy projektant, potem kolejno: kierownik Pracowni Technologicznej i Konstrukcyjnej, przewodniczący Rady Technologicznej, główny specjalista do spraw powłok ochronnych, zastępca dyrektora pionu powłok ochronnych w Biurze Projektów Zakładu Przemysłu Maszynowego „Prozamet”. W latach 1965–1970 zastępca dyrektora do spraw technicznych w Biurze Projektowania Urządzeń Technologicznych „Protech”. W latach 1970–1972 główny specjalista do spraw powłok malarskich.